เรียน  สุดยอดยมฑูต

ในนามคนอ่าน  "จอมโจรหนังสือ(The  Book  Thier)"  ข้าขอยื่นญัตติไม่ไว้วางใจต่อท่าน ที่กระทำการ "เล่า" เรื่องของ "จอมโจรหนังสือ"  ยั่วยุให้ข้ายิ้ม  หัวเราะ  เศร้า  ทำให้ข้าติดใจ  แต่แล้วบางครั้งบางตอนท่านกลับเล่าแบบครึ่งๆ กลางๆ หรือไม่ก็เฉลยตอนจบของตัวละครบางตัว  การกระทำเช่นนี้มันขัดต่อระเบียบสุนทรียธิปไตยของข้า  ท่านรู้ไหม?

ช่างเถอะ..  ลืมย่อหน้าข้างบนไปซะ  เพราะถึงจะเล่าแบบไหน  ข้าก็ค่อนข้างที่จะชอบเรื่องที่ท่านเล่า  กลวิธีที่ท่านเล่า  มันรู้สึกว่า ยมฑูตช่างมีอารมณ์ขันและขี้เล่นจังนะ  ไม่ทราบว่านี่เป็นคุณสมบัติข้อหนึ่งของสุดยอดยมฑูตหรือเปล่า?

ตั้งแต่เปิดฉากข้าก็ชอบการให้ "สี" ของท่าน 

"ตอนแรกเป็นสีขาว... ขาวจ้าจนตาแทบบอด
...พวกเจ้าบางคนชอบคิดว่าสีขาวไม่ใช่สี  น่าเบื่อไร้สาระ  แต่ข้าจะบอกเจ้าให้ว่ามันคือสี  สีขาวคือสีแน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัย... " (หน้า 18)

มันทำให้ข้าฉุกคิดบางอย่างขึ้นมา  "ขึ้นชื่อว่าสี  มันต้องมีสี  ไม่มีก็ไม่ใช่สี"  และการให้สี  มันก็แล้วแต่ว่าใครจะให้สีอะไร  ชั่วชีวิตของเรามีหลากอารมณ์  ทำให้เกิดหลายสีสัน  แล้วชีวิตของ "ลีเซล" ก็เป็น "สี" ที่ท่านสนใจ 

ลีเซล - เขียน "จอมโจรหนังสือ"
ยมฑูต - เล่าเรื่อง "ลีเซล"
สองอย่างออกมาเป็น -หนังสือ-
หนังสือ มี หลายสี
หลากสี คือ หนังสือ

หนังสือนิทาน "คนเขย่าคำ" ของ แมกซ์  แวนเดนเบิร์ก  ที่ทำให้ลีเซลอ่านนั้น  มันเจ๋งดีนะ  (ในแง่มุมของพล็อต)  ข้ามีเรื่องเล่าเกี่ยวกับกรณีนี้  ข้าจะเล่าให้ยมฑูตอ่านบ้าง

วันใดวันหนึ่ง ในห้องเรียน ช่วงวิชาภาษาไทย  อาจารย์สอนเรื่อง "ภาษา"  ในหนังสือเรียนมีการให้ความหมายและกำเนิดของภาษา  แต่ในเอกสารทางวิชาการ (แต่ข้าคิดว่ามันคือรายละเอียดจากประสบการณ์และมุมมองเพิ่มเติมของอาจรย์ที่มีต่อวิชาการ) ที่อาจารย์สอนกลับไม่มี  พอข้าถาม  อาจารย์ตอบว่า  " อย่าถามถึงความหมายของภาษาและจงลืมกำเนิดของภาษาไปซะ  ที่ๆ เราควรจะสนใจและเรียนรู้คือ  การ "ใช้" ภาษา "

การใช้ภาษา และ คนเขย่าคำ มันเหมือนกันไหม?
แล้วพวกมันเหมือนกับการใช้ชีวิตหรือเปล่า?

ในหนังสือจอมโจรหนังสือ  บรรทัดสุดท้ายที่ลีเซลเขียน  ข้าขอดัดแปลงเล่นๆ ให้เข้ากับการใช้ชีวิตดูนะว่า ข้าเกลียดการใช้ชีวิต(มันเหนื่อย)และก็สนุกกับการใช้ชีวิตด้วย  ข้าหวังจะใช้ได้เหมาะสมตามสถานการณ์ (ในความคิดของข้าเองว่าอะไรคือความเหมาะสม ณ ตอนนั้น)  .. คิดว่ามันเข้ากันได้ไหมท่านยมฑูต?

พอเขียนถึงบรรทัดสุดท้าย  ข้าก็ดันนึกได้ว่ามีคำถามเพิ่มเติมนิดหน่อยจากการอ่านบรรทัดสุดท้ายในหนังสือ จอมโจรหนังสือ ที่ท่านได้บรรยายไว้  -- ท่านรู้สึกดีไหม  ที่โดนมนุษย์หลอกหลอน?

อืม... รู้สึกว่าข้าถามไปเยอะเหมือนกันแฮะ  แต่คงไม่ยากสำหรับสุดยอดยมฑูตอย่างท่านที่สามารถลำเลียงศพ(ช่วงสงคราม) จำนวนนับแสนนับล้านได้ภายในช่วงระยะเวลาสั้นๆ

จุดประสงค์จริงๆ ในการเขียนจดหมายฉบับนี้ถึงท่านหาใช่แนะนำและวิจารณ์หนังสือไม่  เพียงแต่มันเป็นความรู้สึกของการอ่านหนังสือจอมโจรหนังสือจบ  อยากเขียนจดหมายถึงท่านสักฉบับ  แต่ไม่ทราบว่าจะติดแสตมป์จ่าหน้าซองส่งไปที่ไหน  ทำได้แค่เขียนลงบล็อก  เผื่อว่าจะมีมนุษย์บางคนที่ชื่นชอบในการฟอร์เวิร์ดส่งไปเรื่อยๆ  ซึ่งมันอาจจะทำให้ท่านได้รับข่าวสารและอ่านมันเร็วขึ้น  แต่ข้าไม่รับประกันนะว่า  ข้อความหรือคำที่ข้าเรียบเรียงมันจะเหมือนกับต้นฉบับ  ถ้าเหมือน  ข้าก็ไม่สามารถรับประกันอีกว่า  ชื่อข้าคนเขียนจะถูกเปลี่ยนไปหรือไม่

เอาล่ะ  เพื่อให้จดหมายฉบับนี้สั้นเข้า   ข้าขอ "จบ" แค่นี้นะ

วันหนึ่งเราจะเจอกัน
คนที่อ่านเรื่องเล่าของยมฑูต