ในความมืดมิด ใจกลางกรุงเทพมหานคร บนถนนสายใหญ่ที่แน่นขนัดไปด้วยไฟรถ
สีแดง สีเหลือง และสีเขียว
ตัดกันอย่างสิ้นเชิง
เราติดอยู่บนถนน...ในความมืดมิด..มีเพียงแสงสีเหล่านั้นเป็นเพื่อนร่วมทาง
นิทรามาเยือน
เพียงสัมผัสเบาๆที่ไหล่..มีสิ่งหนึ่ง
เราติดอยู่ในใจกลางเมือง...เมือง..ตึกระฟ้าส่องแสงสีแข่งกับความมืด
ฉันเอนหัวลงไปที่ไหล่ของฉัน...สิ่งนั้นยังไม่หายไปไหน
หัวใจเต้นแรง...แรงขึ้นทุกที
ดวงตามองตรงไปข้างหน้า..เรายังคงติดอยู่ในเมืองเมืองนี้และโลกใบนี้
ฉันนึกถึงเพลงของชาร์ลี ปาร์คเกอร์ที่เราเคยฟังด้วยกัน
บนตึกสูงใจกลางมหานคร
ท่ามกลางเมฆหมอกครึ้มดำ...โคมไฟสีส้มตรงหน้า
และชาหนึ่งกา...กลิ่นของเลมอนกลมกล่อมได้ที่
และแล้วรถก็เคลื่อนต่อไป...